تولیدکننده UUID

یک UUID (Universally Unique Identifier، که گاهی در زمینه‌های مایکروسافت GUID نامیده می‌شود) یک مقدار ۱۲۸ بیتی است که برای شناسایی موجودیت‌ها بدون نیاز به هماهنگی میان سیستم‌ها استفاده می‌شود. ایده UUID این است که دو برنامه متفاوت، که روی دو دستگاه متفاوت اجرا می‌شوند و از یکدیگر بی‌خبرند، می‌توانند UUID تولید کنند و با اطمینان فرض کنند که هرگز با هم تصادم نخواهند کرد. این ویژگی طراحی سیستم‌های توزیع‌شده را ممکن می‌سازد: می‌توانید به هر سرویسی اجازه دهید شناسه‌ها را به‌صورت محلی و بدون یک شمارنده مرکزی بسازد، پایگاه‌های داده را بدون شماره‌گذاری مجدد ردیف‌ها ادغام کنید و شناسه‌ها را در سمت کلاینت پیش از آنکه سرور حتی درخواست را ببیند، از پیش تولید کنید. UUIDها پنج نسخه متعارف دارند که در RFC 4122 تعریف شده‌اند: v1 (مبتنی بر زمان + آدرس MAC، که زمان ایجاد و هویت دستگاه را لو می‌دهد)، v3 (هش MD5 از یک فضای نام + نام)، v4 (تصادفی، رایج‌ترین)، v5 (هش SHA-1 از یک فضای نام + نام). RFC 9562 نسخه v6 (مرتب‌شده بر اساس زمان، مانند v1 اما بدون لو دادن MAC) و v7 (Unix timestamp + تصادفی، که به‌طور خاص برای کلیدهای اصلی پایگاه داده طراحی شده زیرا به ترتیب زمانی مرتب می‌شود) را افزود. این ابزار UUID نسخه ۴ را با crypto.randomUUID() تولید می‌کند که از تصادفی‌بودن قدرتمند رمزنگارانه سیستم‌عامل زیرین مرورگر استفاده می‌کند، همان منبعی که کلیدهای TLS از آن می‌آیند. خروجی بایت‌به‌بایت با خروجی uuid.uuid4() پایتون، crypto.randomUUID() نود و google/uuid.NewRandom() گو یکسان است.